Μπάμπης Στόκας - Βόλτα

Συντάχθηκε απο τον/την Γιωργο Vac | 01 Δεκέμβριος 2010

Η αλήθεια είναι ότι περίμενα τον καινούριο δίσκο του Μπάμπη Στόκα εδώ και καιρό. Μετά την διάλυση των Πυξ Λαξ (2004) ο Μπάμπης κυκλοφόρησε μόνο έναν δίσκο (Στην άκρη της γιορτής – 2006) με καινούρια τραγούδια στο οποίο τον πλαισίωνε το «Σχέδιο Γάμμα» στελεχωμένο από κορυφαίους Έλληνες μουσικούς. Σε αυτόν προσθέστε και το live του 2008 με τον γενικό τίτλο «Τραγουδήστε, μην ντρέπεστε» στο οποίο ο Μπάμπης αποδείκνυε τις ερμηνευτικές του ικανότητες με το ρεπερτόριο να αγκαλιάζει όλη την ελληνική μουσική.>

Η βόλτα μου με τον δίσκο ξεκίνησε λίγο μετά την βροχή. Κρυμμένος πίσω από την τζαμαρία του σαλονιού και χαζεύοντας την βροχή άκουσα το πρώτο τραγούδι. Οι «Απλές Κουβέντες» ταίριαζαν γάντι με τον καιρό. Μελαγχολική η μελωδία, οι στίχοι μιλούν για αγάπες που χάνονταν στην μπόρα και η γνωστή βαθιά φωνή του Μπάμπη πάνω από τις κιθάρες. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και το «Δεν είναι αργά» στο οποίο η μουσική και οι στίχοι υπογράφονται από τους Γιάννη Κωνσταντινίδη και Αγαθή Δημητρούκα αντίστοιχα.

Τα επόμενα δύο τραγούδια έχουν ήδη γίνει γνωστά από τα ραδιόφωνα. Αρχικά το «Κι έμεινα εδώ» με διάχυτη την ορμή που χαρακτηρίζει τον δημιουργό του (Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος). Αμέσως μετά το «Έρασμος», το πρώτο που έπαιξε πολύ στα ραδιόφωνα, στο οποίο οι στίχοι της Αγαθής Δημητρούκας είναι ένας φόρος τιμής σε όλους τους φοιτητές που βιώνουν την εμπειρία του προγράμματος ανταλλαγής φοιτητών Erasmus και μένουν με μια γλυκόπικρη γεύση όταν τελειώνει. Χαρακτηριστικός και ο ήχος του μπουζουκιού στην ενορχήστρωση του τραγουδιού.
Συνέχεια με το ζευγάρι των τραγουδιών «Μοναξιά (Μοναστήρι)» & «Μοναστήρι (Μοναξιά)». Στο πρώτο η σημείωση «από μια πρόβα» εξηγεί τον πολύ κακό ήχο της ηχογράφησης ενώ στο δεύτερο κάτι δεν ταίριαζε με τα back vocals σε μερικά σημεία.
Η «Συνήθεια» είναι άλλο ένα τραγούδι που παίζει ήδη στα ραδιόφωνα. Οργισμένοι οι στίχοι και αρκετά αθυρόστομοι θίγουν ζητήματα της συμβιβασμένης καθημερινότητας ενώ η ενορχήστρωση στηρίζει άριστα το συνολικό αποτέλεσμα.
Η μουσική του Αλκ. Κωνσταντόπουλου πάνω σε στίχους του Ισαάκ Σούση μας δίνει το «Όλα τα ψέματα». Ένα στρωμένο τραγούδι που χωρίς πολλές φανφάρες μας χαρίζει μία από τις καλύτερες στιγμές του δίσκου. Η μουσική – ή μάλλον η ενορχήστρωση – στον «Πότη» κινείται έξω από τα συνηθισμένα πλαίσια που έχουμε συνηθίσει τον Μπάμπη (είτε σόλο είτε με Πυξ Λαξ).
Οι στίχοι του Μάνου Ελευθερίου στα «Αναμονή» & «Στρυχνίνη» συγκαταλέγονται στα πλεονεκτήματα του δίσκου αυτού. Θα θυμάστε ίσως και την συμμετοχή του Μπάμπη προ διετίας στον δίσκο του Μάνου Ελευθερίου με το τραγούδι «Κάπου υπάρχει ένα νησί». Ειδικά στην «Στρυχνίνη» η μουσική αναδεικνύει το τραγούδι. Θέλω να πιστεύω ότι η συνεργασία Στόκα – Ελευθερίου θα μας χαρίσει σύντομα και άλλα τραγούδια σαν αυτό. Ανάμεσα στα δύο τραγούδια στριμώχνεται το «Η σιωπή μες στο πηγάδι» το οποίο ξεκινά λίγο περίεργα στην εισαγωγή αλλά εξελίσσεται σε ένα πολύ δυναμικό τραγούδι που σίγουρα θα αγαπηθεί στις συναυλίες και τα live του Μπάμπη.
Το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου ξεχωρίζει χάρη στα κείμενα που έγραψε και απαγγέλει η Μάνια Παπαδημητρίου με την χαρακτηριστική της φωνή. Ένα τραγούδι περιπλάνησης για αυτή την βόλτα που λέγεται ζωή και για τον χρόνο μας που τελειώνει. «Το πρόσωπό σου» είναι η συμμετοχή του Κώστα Λειβαδά στον δίσκο. Προσωπικά το θεωρώ το καλύτερο κομμάτι του δίσκου, με την ιδιαίτερη μελωδία (χαρακτηριστική του Κώστα Λειβαδά) του που επιτρέπει στον Μπάμπη να ερμηνεύσει μοναδικά.

Τελευταία τραγούδια του δίσκου το «Γκέτο οι φίλοι μου» και το «Αρχίζει η συναυλία» τα οποία χωρίς να κάνουν την διαφορά, κλείνουν με ευχάριστο τρόπο τον δίσκο.

GrRock.net